İLK OKUL ANISI

ilkokula giden bir çocuktum .1.2.3.sınıfları okumuş ve nasıl geçtigini anlamamıştım .4.cü sınıfa geçtigimde sanki bilinmeyen bir güç beni yönlendiriyordu ögretmenlerimizin arkadaşlarımı dövmesini sıra dayagına çekmesini içime sindiremiyordum günlerce düşündüm biz okumaya geldik dayak yemeye deyil büyüklerimize söyledigimiz zaman birde onlar düverdi ve elimizden tutar al hoca hanım ne yaparsan yap eti senin kemigi benim derlerdi biz çocukların ne için dayak yedigini hiç sormazlardı dayagı tembelikten deyil tenefüslerde oyun oynadıgımız için yerdik hangi çocuk oynamaz saga sola koşuşturmaz zıl çaldınmı sıra dayagı hazır bazı çocukları düvemezlerdi şünki onların babaları al hoca hanım eti senin kemigi benim demezlerdi evladını korurlardı dayak yiyen çogunluktaydı yüde doksan beşi dayaga maruz kalırlardı baktım bu böyle gitmeyecek hiç bişey düşünmeden hocalara karşı koymaya karar verdim yine tenefüsden sınıflara girmiştik sıra dayagı başlamıştı sıra dayagının içinde yoktum ama çok sevdigim arkadaşlarım bacılarım dayak yiyordu onlara vurdukca içim sızlıyordu dayanamadım bir okgibi fırladım yerimden fatma ögretmenin elinden sopayı aldım kırıp sobaya atım budan sonra kimseyi dövemiyeceklerini aksi taktirde bende sizi düverim demiştim hoca neye ugradıgını şaşırmıştı sınıfdan çıkıp gitmişti herkes bana bakıyordu çocukların yüzünden beli oluyordu sevindikleri o anda bende ne yapdımı anlamamıştım içimdende ne yapacagım şimdi diye düşünüyordum yapacak artık bişet yoktu artık ne olursa olsun dedim arkadaşlarımın gözünde kurtarıcı kahraman olmuştum okul müdürü geldi bir konuşma yapdı bana sen gelbakayım dedi beni alıp müdür odasına götürdü bütün hocalarda ordaydı neden karşı geldimi sordu bende tek tek anlatım aynı olaylar olursa yine aynını yaparım dedim gerekirse kaymakama Dadi söylerim dedim tamam sınıfına döndedi bu bana büyük cesaret verdi demeki düvemezler diye düşündüm sınıfa geldim bütün sınıf bana bakıyor dayak yedimi düşünmüşler artık kimse dayak yemiyordu herkes mutluydu bazen okula gitmezdim bir iki gün yine sopa yemışler arkadaşlarım tabi acısını alırdım bu okulu bitirene kadar devam eti ben köylümün ilkokulda bile ezilmesine müsade etmedim benimle okuyan herkes bilir bunu bu efeligim bana çok pahalıya mal olmuştu hersene sınıfda kalıyordum artık emsallarım mezun olmuş tek ben kalmıştım artık dıyer çocuklara abilik yapıyordum sınıfda kalışıma hiç üzülmedim şünki köylümü ilkokulda olsa dahi  kimseye dövdürmüyordum tabi bazılarına karşı tembeldim ama bir korkak pısırık deyildim ben köyümün vede köylümün delisiyim hiç kimsede demediki bu kardeşimiz bizim için kendini yaktı demedi bizim toplumuz suçu ve suçluyu hep başka yerde arar hiç kendinde aramaz halbuki insanın yanlışını görmesi suçunu kabülenmesi bir erdemliktir bir büyüklüktür bakıyorunda zihniyet hala aynı hiç deyişmemiş çok yazık çok köyümüzün bir tabiri vardır pisliklide çamurluya gülüyor diye onun için önce içimizi temizlememiz lazım kafaların degişmesi lazım ben daha iyi bilirim ben daha iyi yaparım deyil biz daha iyisini yaparız bir elin nesi var iki elin sesi var bir kuyunun suyu kendinden olacak sonadan koymaynan kuyu dolmaz BURDAN ARKADAŞLARIMA VEDE KÖYLÜME SAYGILARIMI SEVGİLERİMİ SUNARIM BAŞINIZI AGRITIM KUSURA BAKMAYIN